جوانی

(جوانی)

"دانی که نو بهار جوانی چسان گـذشت" چـون بـرق سر رسید و بی امان گـذشت

خـواب بـودم ؟ خیـر ! بیـدار و با حواس لیک آشـکارا آمـد و در نهـان گــذشت

بازیچـه ی غـرور خـویش شـدم ، دریغ مـن بازی کنـان ، او هم چنان گــذشت

او مـی رفـت و بــه غفلتـم مـی خندیـد من به بقـای او خوش، او ناگهان گذشت

فکـرکردم همی جوانم و قشنگ و پرتوان پیـری و عجز رسیـد تاب و توان گذشت

بیست و سـی و چهـل و پنجــاه هـم رسید سَرو خمید وگل خوشرنگ بوستان گذشت

آورد آن چــه آورد و بـرد آن چـه بـُرد پیری رسید وجوانی چو رعد آسمان گذشت

هُمـایی بود که به کلبه ی مـن دل نبست همچـون پـرنده ای که از آشیـان گذشت

عبرت بگیـر جوان من از آن چه می بینی آن چه بر جـوانان و بر"رضاییان" گذشت

ساعت ده،96/6/14

برچسبها: جوانی, غزل, شعر